Mijn verhaal … deel 2

Mijn verhaal … deel 2

Opgroeien als zus van een kind met een meervoudige beperking

Als kind groeide ik op als derde in een gezin van 4. Mijn zusje, Anneke werd geboren met een zware, meervoudige beperking: ze zat in een rolstoel, kon niet spreken, was niet zindelijk, kon niet zelfstandig eten, … De invloed op ons gezin was enorm, alles stond in het teken van de zorg voor ons Anneke. Omdat ze slechts een jaar jonger was dan ik, heb ik nooit anders geweten.

Mijn vader was de kostwinnaar, mijn moeder was immer zorgend aanwezig, en elk van ons had op zijn of haar manier een bijzondere band met ons Anneke. Ze leerde ons om onvoorwaardelijk graag te zien, te aanvaarden, te koesteren en knuffelen. Ze leerde ons genieten van kleine dingen en relativeren. Op haar veertiende stierf Anneke onverwacht, dit verlies had een enorme impact op ieder van ons. Alle keuzes waren steeds gemaakt met het oog op de toekomst en de zorg voor Anneke. Ineens viel dit helemaal weg.

Opgroeien met ons Anneke heeft mijn leven enorm beïnvloed. Na een opleiding als leerkracht lager onderwijs, koos ik meteen om verder te gaan met de BanaBa Buitengewoon onderwijs. Na mijn opleiding werkte ik afwisselend in het (buitengewoon) onderwijs en in de HR sector. In het onderwijs miste ik jammer genoeg vaak de zorg voor de eigen mensen. Hoewel ik snelle opklom in de HR sector en genoot van een uitdagende job miste ik hier ‘the greater good’.

Als alleenstaande mama loop je gevaar voor isolement

Draagconsulent met baby in een rekbaar doek
Op relationeel gebied ben ik lang zoekende geweest.
Als mama alleen voelde ik me vaak enorm geïsoleerd en eenzaam.

Om het isolement te doorbreken en om financiële redenen besloot ik de gok te wagen om in mijn ouderlijk huis te gaan wonen (een veel te groot huis voor mij alleen) en dit te delen met andere mensen.

Samenhuizen is meer en meer ingeburgerd in grootsteden, in een klein dorp was het minder evident. De zoektocht naar huisgenoten was een behoorlijke uitdaging. Het eerste jaar deelde ik mijn huis met verschillende mensen. Op dat moment was ik in verwachting van mijn tweede dochter. De hele zwangerschap stond in het teken van onzekerheid of de vader al of niet een rol zou spelen in het leven van zijn dochter.

Omdat ik op zijn minst in eigen huis rust wou vinden, zocht ik naar één persoon die op lange termijn en vanuit gelijkwaardigheid en gedeelde verantwoordelijkheid het huis met me wou delen.

Een maand voor mijn bevalling kwam Kevin bij me wonen. We leefden 2 jaar als huisgenoten, daarna sloeg de vonk over. Intussen zijn we getrouwd en kozen we samen voor een derde dochter.
Mijn relatie met Kevin bracht veel rust en zekerheid in mijn leven.

Het is vanuit deze rust dat ik eindelijk de sprong heb durven wagen om als zelfstandige te doen waar ik al jaren van droom: mensen helpen om dichterbij zichzelf te staan, hun kracht te hervinden, te stralen.

De voorbije jaren volgde ik tal van opleidingen om mijn droom verder vorm te geven:
– Draagconsulent basis en gevorderd (in feb 2018 volg ik de certificering, de hoogst te behalen graad)
– Life coaching
– Creatieve Coachingsmodules rond Lichaamsbeleving en Klank en Muziek

Alle puzzelstukjes van mijn geschiedenis zijn terug te vinden in wat ik met Buik tegen Buik doe en nog wil doen.

Naast het bekendmaken van dragen en begeleiden van moeders richt ik me met speciale trajecten op huilbaby’s en het dragen van kinderen met een beperking. Daarnaast wil ik me zeer graag richten op ouders met een beperking. De zorg voor een baby kan sowieso al zeer uitdagend zijn, welke bijkomende moeilijkheden moeten mensen met een visuele, auditieve of motorische beperking niet ervaren? Het helpen zoeken naar oplossingen hiervoor lijkt me enorm boeiend.

Doen wat ik voel dat ik ‘moet’ doen, geeft me enorm veel energie. Ik voel me geïnspireerd en bruis letterlijk van de ideeën die ik wil vormgeven. De balans met mijn gezin en de zorg voor mijn eigen meisjes is hierin heel erg belangrijk voor me.

Lieve draaggroet, Nele

Geef een reactie

achttien − veertien =